/* /*]]>*/ الان حالم یکمی بهتر از دیشبه . شب شانزدهم آذر . یا بهتره بگم آخرین ثانیه های 16 آذر . کمی از دلهره ی دیشبم کمتر شده  . خدا رو شکر امروز خبر بدی تابحال نشنیدم . منظورم . کشته شدن یا زخمی شدن کسیه . گرچه سیل افرادی که  با کیسه های سیاه به سرشون دستگیر شدن  خطرش کمتر از اون هم نیست . اما باز هم امیدی هست . وقتی به این فکر می کنم که الان اونا و خنواده هاشون تو چه وضعی ممکنه باشن تمام وجودم پر از یه درد عجیب میشه . هیچ وقت حتی این درد رو هم نتونستم حس کنم . از خدا میخوام صبری به خودشون و خانواده هاشون بده تا بتونن این همه شکنجه رو تحمل کنن . از خودم بدم میاد وقتی مجبورم بشینم و نگاه کنم . اما کار دیگه ای ازم بر نمیاد . اما باز هم خوشحالم . خوشحالم که خونهای بیشتری ریخته نشد وعزیز دیگه ای رو از دست ندادیم . تو بدنم احساس کرختی می کنم . کاش منم میتونستم وظیفه مو نسبت به خاکم انجام بدم .

این مطلب مال دیشب بود

دیشبی که متاسفانه سرورم مثل خیلی دیگه از سرورهای شهر قطع بود و جواب نمی داد . این البته نشونه ی بدی نیست . یه مثلی هست که میگه وقتی کسی با خشونت باهات برخورد میکنه معنیش اینه که در مقابلت درمونده شده . ملالی نیست . مطلب دیشبو الان میفرستم . به هر حال زنده باد ایران و ایرانی آزاد اندیش.

---------------------------

/* /*]]-->*/

این روزا روزای سختیه

یا بهتر بگم پر از دلهره ، سرنوشت ساز و تاریخی ای خواهد بود . دلم پر از اضطراب و سرم پر از افکار پریشونه . روحم پیش حرکتیه که هیچ وقت فرصتی نداشتم تا واقعا و عملا بهش بپیوندم . اما همیشه با کسایی بودم که صادقانه و شیر دلانه برای آزادی جنگیدن . اگر میتونستم جزوی فعال از این حرکت باشم برام سرشار از نشاط و غرور بود . برای از دست دادن این افتخاره که دلم پر از دلهره  و اضطرابه .

سرشار از نگرانی برای برادری که هر لحظه ممکنه هدف اصابت  گلوله قرار بگیره . خواهری که هر لحظه ممکنه آماج مشتها و لگدهای وحشیانه بشه . ممکنه تحت تجاوز و شکنجه قرار بگیره . برای مادری که هر لحظه بیشتر دلش فشرده میشه و به درد میاد . دلم پر از اضطرابه و وجودم پر از شرمندگی که کاری نمیتونم از این فاصله براشون بکنم . اینجا اونقدر کوچک و خفه ست که کمتر کسی جرات ایستادن داره . یا شاید بهتر باشه بگم مردمش ترسوتر از اونی هستن که بخوان بایستن . اما نه . ایرانی همیشه شجاع بوده و هست .

کاری از من ساخته نیست جز  دعا و حمایت روحی و کلامی .
پس میشه گفت منم جزوی از این حرکتم . جزوی از این جنبش . جزوی از این فریاد .
فردا روز سرنوشت سازیه . فردا روزیه که تو تاریخ برای همیشه ثبت خواهد شد .
فردا روز ایران و ایرانیه . روز قلب این حرکته . روز روح این جنبشه .

فرداروز بزرگیه .

 16 آذر

پس .........

زنده باد دانشجو
زنده باد ایران و ایرانی
زنده باد تمام آزادی خواهان دنیا
زنده باد آزادی .......

این روزا کارام حسابی خنده دار شده .برو بیایی دارم برا خودم تو ذهنم . ازین شاخه می پرم اون شاخه . یه روز میشم شاعر . یه روز میشم موزیسین . یه روز میشم سولیست ارکستر سمفونیک . یه روز میشم مهندس نرم افزار . یه روزم مهندس روبوتیک . بد برزخی شده . تکلیف خدمتم هم از یه طرف دیگه حسابی ذهنمو مشغولم کرده . شدم یه لنگ در هوا . آویزون آویزون .

حتی موسیقی هم برام تقسیم بندی شده . سنتی و کلاسیک . سه تار و گیتار. در حالی که اصلا با موسیقی سنتی حال نمی کنم . اینجوریاست دیگه . دیگه حتی خرید ساز هم برام ترسناک شده  . میترسم شروع کنم و بعدش ..........

خلاصه به یه چیزایی رسیدم که برام بازم تازگی داره
خدا ایندفعه رو به خیر بگذرونه
با روباتیک تابحال دست و پنجه نرم نکرده بودم .
هر چی که تا حالا خواستم رو همه یکجا داره
برم سراغش یا نه ؟

عاشق اینم که زیر بارون تنهایی پیاده راه برم

تو یه خیابون طولانی و خلوت ، بدون مزاحم، تنهای تنها

امروز یه بارون فوق العاده شروع شده

ازون بارونای مخصوص شمال . زیبا و بی نظیر

وای خدا

شبای زمستون چقدر زیباست

مخصوصا شبای بارونیش

خیلی وقته دست به قلم نشدم

سختمه . یه جورایی معذبم . انگار با این دنیا غریبه شدم . با نوشتن غریبه شدم . با کتاب غریبه شدم  . شدم یه آدم مصرفی کسی که صبح میره سر کار دنبال سگ دو زنی  . بعد شب میاد خونه و عین یه درخت پیر که با تبر قطعش کرده باشن  نقش زمین میشه . شکسته و بی وزن . همه ی دنیا هم تشویقش میکنن که به همین مسیر ادامه بده . آخر ماهم چندر قاز بذارن کف دستش و اونوقت ندونه که چطور باید خرجش کنه . اصلا نمیدونه که باید با این یه ارزن داراییش چیکار میتونه که بخواد انجامش بده .

همه ی اینا منم .

یه غریبه . یه نا آشنا  . یه درخت قطع شده . یه درخت بی ریشه . یه درخت که حس میکنه ریشه داره اما گمش کرده . مثل یه غریبه ازینجا رفتم و مثل یه غریبه برگشتم .
آخ که دنیا با آرزوهای آدما چه میکنه .

چقدر انسانها زود تغییر میکنن . چقدر زخمها زود کهنه میشن و چقدر زو..........د .
و چقدر راحت میشه له شد ......

یعنی من همونیم که قرار بود باشم ؟
همونی که میتونستم باشم ؟
من یه غریبه ام . اونم با خودم .

 بهم گیر داده بود و هی دنبالم میومد . ولم نمیکرد . مدام با جملات پشت سر هم منو به رگبار کلمات گرفته بود . آخرش کلافه شدم و بهش گفتم بگو ببینم چی میگی . گیر داده بود وجب کن قدمو . آخر تسلیمش شدم .

وجبش کردم . شد 5 تا و نصفی !!!!!!

بهش گفتم . یه جواب خیلی باحال ازش گرفتم .

 پس چرا همه به من میگن نیم وجبی ؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!

اینم سوال و جواب از یه آتیش پاره ی ۸ ساله ( من بی تقصیرم )

^{ويژگي‌هاي شخصي براي اينكه عاشق خوبي باشيد؟}

^{«يكي از شما بايد بلد باشد كه خوب چك بنويسد، چون حتي اگر صد هزار كيلو هم عشق داشته باشيد، باز هم يك قبض‌هايي هست كه بايد پرداخت كنيد.» آوا، 8 ساله}

 

 

امروز به چند تا نتیجه رسیدم .

- زیباترین چهره ی دنیا مال چیزیه که بهش میگن شیطان که من اونو اندیشه بد مینامم .

- خالق رنگها بیرنگه . در عین سرشار بودن از همه ی رنگها . چه تضاد قشنگی .

- مخ بعضیا با خوندن همه ی کتابای دنیا باز هم آک آک میمونه !!!

- پشت هر آتشی ممکنه گلستانی باشه و پشت هر آبشار زیبایی یه سیاهچال مرگبار

- من از یه طریق میتونم واقعا عبادت کنم . اونم موسیقیه . من اینطوری نماز میخونم.

- فرشته و شیطان خود منم و این افکار و سرشت منه که در هر لحظه اجازه ی ابراز وجود هر کدوم از دو بعد منو میده .

 

بسه دیگه این همه مال امروز بود .

اینم روش . البته مال خیلی وقت پیشاست اما خوش کردم اینبار ثبتش کنم برا همیشه .

 

آنها که به سـر در طـلب کعبه دویـدند

چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند

رفتـنــد در آن خــانه بیــابـنـد خـدا را

بســیـار بجســتـند خــدا را و نـدیـدنـد

چون معتکف خانه شدند از سر تکلیف

نــاگــاه نـدایـی هـم از آن خانه شـنیدند

کی خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ

آن خــانـه پرسـتـیـد که پاکان طـلـبیـدند

 

 

یه چند روزیه پشت سر هم و با آدمای مختلف میریم لب دریا . یه خورده خشمگین شده این روزا . نفهمیدم چرا . چون اونقدر شلوغش کرده بود که هیچی نمیشد از حرفاش فهمید . فقط داد و قالش نصیب ما میشد . اما دریا خشمش هم زیباست . اگه شد عکسایی رو که از دریا گرفتم میذارم تا اون لحظه ها هم برای همیشه این تو ثبت بشن . 

 

خیلی دلم میخواد بازم حرف بزنم اما نمیشه .

نه اینکه حرفی برا گفتن نداشته باشم . اونقدر حرف تو دلمه که اگه بخوام بگم یه عمر کم میارم . اما خداییش سخته که دلتو بریزی تو گردونه ی کلمات و بگردونیش تا شاید جاذبه ی احساساتت بتونه یه نظمی به این دنیای به هم ریخته بده . دنیای کلمات هم دنیای عجیبیه . گاهی اوقات چند تا کلمه میتونه انسان رو به اوج برسونه . گاهی هم به ته تاریکترین سیاهچاله های هستی .  اونجایی که مجبوری با چشمای بازتر زندگی کنی تا وحشت عمیق حاصل از تاریکی رو وارد دونه دونه سلولهای بدنت کنی .

 

چرا من نمیتونم بنویسم ؟

یعنی این بخش از دنیامو پیش گلم جا گذاشتم ؟

تاحالا تو زندگیم اینطوری نشده بودم . از وقتی این وبلاگمو ریست کردمو دوباره شروع کردم فقط مهمل میبافم . پس کوش اون سعید ؟

 

 

 

تا نیم ساعت پیش که برق نداشتیم تو تاریکی مطلق داشتم به این فکر می کردم اگه یک میلیارد پول داشتم باهاش چیکارا می کردم ؟

تو نیم ساعت فهمیدم چقدر کارای انجان نشده دارم تو این دنیا . چه کسایی تو زندگیم هستن که لیاقت استفاده از این پول رو دارن ؟ و چه چیزایی وجود داره که میتونه بیشتر خوشحالم کنه . اول از همه قرار شده بود یه فکری به حال بیماری بابا مامان بکنم . چون گمون نمی کنم یه تار موشون با هزارها از این پولا برام برابری کنه . بعدش قرار بود بابا رو بفرستم مصر که اینهمه آرزوشو داره و خرت و پرتایی که همیشه دلم میخواست بخرم .

 

می رفتم تو کار ساخت و ساز و مهمترین قسمتشون که همیشه آرزوشو داشتم تحت پوشش قرار دادن یه مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست بود . خدا میدونه که چقدر دلم میخواد این کار رو انجام بدم . چیزی که واقعا زجرم میده دیدن این بچه هاست که به گناهی که پدر و مادراشون مرتکب شدن اینطور باید مجازات میشن . همیشه دوست داشتم یه مرکز بزرگ برای حمایت از این سرمایه ها تشکیل بدم تا اونطور که لیاقتشو دارن بتونن زندگی کنن . دوست دارم لذت به وجود آوردن برق شادی رو تو چشمای معصوم یه بچه که مهمترین چیز دنیا رو یعنی خانواده رو نداره حس کنم . شادیشونو ببینم و شاد بشم . کاری کنم که اونا هم بتونن حضور یه خانواده رو حس کنن .

 

خلاصه اینم یکی از آرزوهای بزرگ میلیاردر شدنم بود . و جدی ترینشون بعد از کارای مامان و بابا .

 

دوست داشتم بهاره ی عزیزمو . کسی که واقعا از یه خواهر برام عزیز تره رو مدیر اون مرکز کنم . چون مطمئنم که هیچکس به اندازه ی اون این لیاقت رو نداره . کسی که اونقدر برام زحمت کشیده که اگه همه ی زندگیمو بپاش بریزم بازم بازم جبران ذره ای از زحماتش رو نکردم . تنها کسی که برام بیشتر از نسبتی که باهاش دارم برام عزیزه . ازون خواهرایی که ممکنه هر چند صد سال یه بار بوجود بیان !! اینو جدی میگم . کسی که معنای واقعی یه عشق حقیقی رو نشونم داد .

 

عشقمو . سازمو . موسیقی مورد علاقمو با تلاش چند برابر دنبال می کردم .

گاهی اوقات به کسی مثل بیل گیتس قبطه میخورم . نه بخاطر اینکه چندین سال بزرگترین سرمایه دار دنیا بوده . به این خاطر که اونقدر انسانیت داشت تا بخواد از کار خودش دست بکشه تا بتونه به آرزویی که من همیشه داشتم برسه . شاید اگه یکی اینو بشنوه بگه اون اونقدر داره که نیازی نداره . اما چرا این اعراب بی بته ای که دارن تو پول غلت میخورن این کارا رو نمی کنن . نه سرمایه داشتن و از پول بیشتر گذشتن و زندگی رو وقف دیگران کردن لیاقت میخواد که هر کسی نداره .

 

تو این افکار غرق بودم که یهو برق اومد و همه چیز رو ریخت به هم .

تازه داشتم حال می کردم که نشد .

 

خلاصه عالم خیال هم دنیایی داره ها . میشه به همه چیز برسی . شاید راهی برای ترغیب به رسیدن به چیزایی که لیاقتشو داری . اما برای کسی که بی ظرفیت باشه میتونه خطرناکم باشه . اما خوب فعلا که یه رویای خوش بود .

 

من با همین زندگیمم حال می کنم . البته اگه بابا میتونست آروم تر و کمی متفاوت با چیزی که الان هست بود زندگیم میشد آخر زندگی . بچه مایه دار نیستم اما حالا یه کم دیر و زود به هی چی خواستم رسیدم . البته خواسته هامم زیاد گرون نبوده . اما من با همینا هم حال می کنم . همشونو مدیون بزرگترین سرمایه های زندگیمم . مامان و بابا .

 

الان اگه بابا میشنید منو چپ چپ نیگاه میکرد . حتما برا اینکه اول گفتم مامان

یکی نیست بگه بابا تو دیگه 58 سالته . این حرفا دیگه یعنی چی ؟؟؟